tag:blogger.com,1999:blog-38429033293736306362012-02-17T07:12:47.836-08:00MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.comBlogger551100tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-22010430233775935552011-02-01T23:08:00.000-08:002011-02-01T23:09:43.470-08:00თეა<br />ტკივილი, ტკივილი, ტკივილი...<br />მე და შენ ამხელა ვაკუუმში...<br />დაკარგულები, დაბნეულები...<br />ტკივილი... შენ ხარ ტკივილი..<br />ჩემთვის, შენთვის...<br />იცი, მარტო არასოდეს არ დარჩები,<br />იცი, ტირილშიც არის ბედნიერება,<br />იცი, სიყვერული ტკივილია.<br />იცი, სიყვარული შენ ხარ.<br />ნუ ხურავ კარებს,<br />ნუ ხურავ ფანჯრებს,<br />დატოვე ადგილი ჩემთვის,<br />შემოგიძვრები სულში<br />ვილაპარაკოთ ჩვენზე,<br />სიყვარულზე,<br />პოეზიაზე,<br />მხატვრობაზე<br />და მსოფლიოს ეკონომიკურ მდგომარეობაზე.<br />მოდი გავექცეთ რეალობას,<br />მოდი წარსული დავივიწყოთ.<br />მოდი დაწვი შენი რომანი<br />დახუჭე თვალები,<br />შექმენი შენი რეალობა,<br />სადაც ბედნიერებას მწვანე ფერი იქნება, <br />სადაც მზე თითებით იქნება დახატული,<br />სადაც წვიმა მე ვიქნები.<br />არ გახდე სხვანაირი<br />გაუღიმე ყველას<br />და იტირე ჩემს მკლავებში,<br />იტირე ისე როგორც არასოდეს,<br />ისე როგორც შენი იცი,<br />ისე რომ ბოღმა ამოიღო სულიდან.<br />შექმენი სამყარო<br />პატარა ოცნება,<br />სადაც ტკივილი შენ იქნები.<br />ვიცი აღარ გჯერა ზღაპრების,<br />ვიცი, მეგობრების აღარ გჯერა<br />ნუ ხურავ კარებს, ნუ....<br />ნუ ხურავ ფანჯრებს, ნუ...<br />გადააგდე დანები,<br />ბრიტვები,<br />მაკრატლები, <br />ფიქრები.<br />მომკიდე ხელი, აღარ გაუშვა.<br />მე გაგიყვან რეალობიდან.<br />დახატე ცხოვრება ხელით,<br />სადაც არც ერთი ჩრდილი არ იქნება.<br />სადაც ბანალობა სიკვდილი იქნება,<br />სადაც სიყვარულს სხვა სახელი ერქმევა,<br />სადაც სიყვარული შენ იქნები.<br />სადაც მარტო არ იქნები...<br />მიყვარხარ ისეთი, როგორიც ხარ,<br />მიყვარხარ ისეთი როგორიც იყავი<br />და მეყვარები<br />თუნდაც წაიქცე,<br />თუნდაც გზა აგებნეს,<br />ცხოვრების ბნელ კუთხეებშიც რომ დაიკარგო<br />შენ ხომ ტკივილი ხარ.<br />შენ ხომ ჩემი ტკივილი ხარ.<br />ეს ხომ ჩვენი ცხოვრებაა ყვითელ ფერებში.<br />სადაც სიყვარულიც შენ ხარ.<br /><br /><br />27 ნოემბერი 2008<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-2201043023377593555?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-17518108538661732612010-07-27T02:40:00.000-07:002010-07-27T03:03:53.994-07:00რა სწრაფად გადის დრო, როცა იცვლები შინაგანად...<br /><br />თითქოს და არაფერი, მაგრა სულ სხვანაირი ვარ, ვგრძნობ ამას... როგორც რამაშკა იძახის "ძველი ლანა დაბრუნდაო". შეიძლება მასეც არის, მაგრამ კომუნიზმზე მე საბოლოოდ ვთქვი უარი. და ეს გამოიხატებ თუნდაც იმით რომ ამ შაბათ–კვირას ერევანში მივდივარ. რატომ, რისთვის კარგად მეც არ ვიცი, მაგრამ ფაქტია რომ ძალიან მაგარი სიგიჟეა. თან არც მეშინია, არც ვუფიქრდები. მთავარია ჩემი მეგობარი ჩემს გვერში იქნება და დანარჩენი კი აღარ მაღელვებს.<br /><br />წარმოუდგენელი ზაფხულია. ჯერ ქობულეთის დასვენება, რომელიც ვერც ერთ ჩარჩოში ვერ ჩაჯდა. ისე ვიგიჟეთ მე და ჯესიმ, როგორც არასდროს. არც ერთი წამით არ ვნანობ, რომ დასასვენებლად წასვლა ასე სპონტანურად გადავწყვიტე, როცა არავის არ ეცალა. <br /><br />მყავს ახალი ნაცნობები, რომლებს ჯერ ვერც მეგობრებს ვერ ვიძახი და არ ვარ დარწმუნებული რომ დავუძახებ, ბოლოსდაბოლოს 300 კილომეტრი არ არის ცოტა. მაგრამ მინდა ქვეყნის ნახვა, მინდა გართობა, მინდა არაორდინალური ზაფხული... სომხურიც კი ვისწალე... :)))))<br /><br />ერევნიდან ჩამოვალ თუ არა დავწერ შთაბეჭდილებებს, თორემ ახლა მე ცოტა დაბნეული და არეული ვარ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1751810853866173261?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-7103074454968357832010-04-13T01:51:00.000-07:002010-04-13T01:56:43.434-07:00უმშვენიერესი თვეა. ისეთი როგორიც ყველა დანარჩენი უნდა იყოს. დაიცყო დასვენებებით, თან დათბა, თან წვიმებია... რაც გინდა სულო და გულო, მეტი რაღა უნდა ადამიანს...<br /><br />კაი იყო დასვენებები, 2 კვირა ისე გავიდა, ვერ მივხვდი სამსახურში რა ხდება. თან კარგად გავერთე ამ დღეებში.<br /><br />მე და თეა ძველ დროს ვიხსენებდით, ბევრი ვისეირნეთ, ბევრი ვილაპრაკეთ, ლუდიც დავლიეთ, ძველი სიმღერები ჩავრთეთ და ისე ვიგიჟეთ, როგორც მარტო ჩვენ გვეხერხება... მომეწონა ამ თვის დასაწყისი და იმედია ბოლოც კაი იქნება...<br /><br />24 აპრილს კი დიპლომები უდნა გადმოგვცენ, ძლივს გვეღირსა ამდენი ხნის მერე, ცოტა ხანიც და ოფიციალური ბაკალავრი გავხვდები... კაია, თან მთელი კურსი ისევ შევიკრიბებით... მომენატრა სტუდენტობა..<br /><br />მოკლედ, შემიყვარდა აპრილის თვე...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-710307445496835783?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-68719233294487966742010-03-24T00:47:00.000-07:002010-03-24T00:54:01.393-07:00ძალიან გადავიღალე. მინდა ძილი, ტკბილი, გრძელი და მშვიდი. ვერ ვიძინებ წესივრად. რამდენიმე საათი მძინავს სულ და მერე ვერც ვიძინებ, მაგრამ არაფრის ძალაც არ მაქვს...<br /><br />დამაძინეთ. მინდა რბილი საწოლი, საბანი რომ გადამაფარონ, ნაზად მაკოცონ შუბლზე და მერე ფეხის წვერებზე, ჩუმად დატოვონ ოთახი და დავიძინო...<br /><br />პატარა წვრილმანი რომელიც მაკლია... ძილი... და სითბო... მინდა დავიძინო და ვიგრძნო თვალების სითბო... <br /><br />დამაძინეთ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-6871923329448796674?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-41119900362072114852010-03-09T22:51:00.000-08:002010-07-27T02:27:33.202-07:00ძალიან დამაინტერესა ამ თემამ. ტურაშვილის წიგნი წავიკითხე "ჯინსების თაობა" და ძალიან შევწუხდი. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან სუბიექტურად არის დაწერილი, მაინც აღვშფოთდი...<br /><br />ამდენი ნიჭიერი ახალგაზრდა დაცხრილეს ერთ დღეს...<br /><br />არანაირად არ ვთვლი, რომ არ იყვნენ დამნაშავეები. თვითმფრინავის გატაცება, ადამიანის მოკვლა არ არის საპატიებელი. ახალგაზრდები, რომლებსაც ყველაფერი ჰქონდათ, ჯინსები ეცვათ, ყველაზე წარჩინებული ოჯახის შვილები, რომლებსაც თავისუფლება უნდოდათ. ადამიანს ყოველთვის უნდა უფრო მეტი, ვიდრე გააჩნია. მაგრამ ოცნება ჰქონდათ, რომლის ასეულებისთვის თავი გაწირეს. არ ვთვლი, რომ არიან გმირები, რაც გააკეთეს არ იყო საპატიებელი, მაგრამ არც დახვრეტის ღირსები იყვნენ.<br /><br />საბჭოთა კავშირის სისტემა კი პირიქით თვლიდა. აქამდე არის დამალული ძალიან ბევრი ფაქტი, რაც მოხდა 1983 წელს. რეალური სიტუაცია არსად არ არის დახატული და კაი ხანი ვერავინ ვერ გაიგებს სიმართლეს. მაგრამ შოკში ჩავვარდი იმის გამო, როგორ დაცხრილეს მამა თევდორე. სასულიერო პირი, რომელიც იყო სრულიად უდანაშაულო, რომელმაც ბრალი საკუთარ თავზე აიღო და ეგონა, რომ ამით სხვებს გადაარჩენდა. მაგრამ არ იცოდა, რომ გადაწყვეტილება მათი დახვრეტის შესახებ იმ წამს იყო მიღებული, როცა ჩამოყვანეს თვითმფრინავიდან.<br /><br />ძალიან განვიდაცე ეს ამბავი, თავისუფლება ყველას უნდა, მაგრამ ზოგი რადიკალურ ხერხებს მიმართავს, ხოლო საბჭოთა კავშირი რადიკალური ხერხით წყვეტთა პრობლემას...<br /><br />არ იყვნენ ამის ღირსები.... არა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-4111990036207211485?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-64579917827586932682010-02-25T23:27:00.000-08:002010-02-25T23:40:08.109-08:00დიდი ხანი არ შემოვსულვარ და არაფერი არ დამიწერია აქ... თითქოს და ბევრი რამ მოხდა, მაგრამ ამავე დროს სიახლეები არ არის...<br /><br />სიმშვიდე და სიწყნარეა ჩემს ცხოვრებაში და ძალიან კმაყოფილი ვარ ამით. მომბეზრდა ნერვიულობები, ფიქრები და თავის ტკივილები... დინებას მიყვება ცემი ცხოვრება და საკმაოდ კარგი მიმართულებით. სულ მახსენდება ერთი ფრაზა "დინებას მარტო მკვდარი თევზები მიჰყვებიან"... ვეთანხმები, მაგრამ ზოგჯერ არ ამართლებს ეგ ფრაზა. ზოგჯერ საჭიროა მოთენთილობა და სიმშვიდე<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-6457991782758693268?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-90441667374411132622009-10-06T03:48:00.001-07:002009-10-06T03:55:06.265-07:00დავიბენი, დავიკარგე, იმხელა ლაბირინტია წინ, იმედიც მეკარგება, როპმ ოდესმე ვიპოვი სწორ გზას...<br /><br />არასოდეს არ მეგონა რომ მასეთი სასტიკი არჩევნის წინაშე დავდგებოდი, არასოდეს არ მეგონა რომ არჩევნის გაკეთება გამირთულდებოდა... ყველაზე ახლო არსება მკლავს და მანადგურებს, ძალებს მართმევს და მერე მე მაბრალებს... ნუთუ ამაში რამე აზრი დევს, თუ მართლაც დეტალებში არ უნდა ჩაეძიო და მიიღო ყველაფერი ისე, როგორც არის. უკვე არ ვიცი რა ვიფიქრო, სად ვეძებო პასუხები ან საერთოდ რა კითხვები დავსვა... თითქოს და დადებით მოვლენას კარგი შედეგი უნდა მოყვებოდეს, მაგრამ მე დავრწმუნდი, რომ მასე არ არის... ყველაფერი აირია სულ რაღაც 10 დღეში...<br /><br />უკვე მეც ვერ ვხვდები რა მინდა და ჩემი "სისწორის" ჩარჩოები დამემტვრა, აღარ ვარ საკუთარ ეგოიზმზე ორიენტირებული და ეს მაღელვებს ყველაზე მეტად... გადავიწვი... შინაგანად აღარ ვარსებობ.<br /><br />ყველაზე საშინელი არის ის, რომ ვინც არის ჩემს გვერდით და მეხმარება, იმათაც არ ვაფასებ...<br /><br />დავიკარგე, ჩემ თავში დავიკარგე... ჩემს მიერ შექმნილ ლაბირინტში ვერ ვპოულობ გზას...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-9044166737441113262?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-65404160811214347962009-09-28T00:54:00.000-07:002009-09-28T01:15:16.834-07:00სიცივე მახრჩობს...<br /><br />ტვინი თითქოს იყინება, ვეღარ ასრულებას თავის ფუნქციას და ორგანიზმი მთლიანად ითიშება, ყველა სურვილი იკარგება... მთიშავს სიცივე, მანადგურებს. ყველაფრის ხალისი მეკარგება...<br /><br />აფრიკაში უნდა გადავიდე საცხოვრებლად... სადაც სულ სითბო იქნება, არანაირი სიცივე და ცუდად ყოფნა... <br /><br />სიცივე მახრჩოვს...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-6540416081121434796?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-13674840908995137682009-09-22T00:44:00.001-07:002009-09-22T00:45:17.335-07:00:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1367484090899513768?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-13677825999674382532009-09-02T06:27:00.000-07:002010-02-22T01:14:19.445-08:00ar var ara<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1367782599967438253?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-22888085714259575072009-09-02T06:10:00.000-07:002009-09-02T06:13:42.618-07:00ძალიან მომწონს ეს ლექსი...<br /><br /><br />მიყვარხარ ძლიერ... ძლიერ... რაც გადის დრო და ხანი,<br />მე უფრო მეტად მიყვარს შენი პატარა ტანი.<br />შენი შავი თმის ბუჩქი,ეგ თეთრი შუბლის სერი,<br />თვალები გიშრისფერი,ლოყები ვარდისფერი.<br />შენი თითები მიყვარს,ორი პატარა თათი,<br />ო,იცი როგორ მიყვარს ოდნავ შეხებაც მათი,<br />ო,იცი როგორ მიყვარს გამოუთქმელი ენით?-<br />შენი გრძნობების სიღრმე, სულის სიმაღლე შენი.<br />მე დარდიც მიყვარს შენი, შენი ღიმილიც ფართო,<br />მე ცრემლიც მიყვარს შენი,შენი კისკისიც მართობს,<br />მე შუქი მიყვარს შენი,რა არის მისი ფასი!<br />მე ჩრდილიც მიყვარს შენი, მზის დაბნელების მსგავსი.<br />მიყვარხარძლიერ,ძლიერ...მწვავს შენი ტრფობის ალი,<br />მიყვარხარ ძლიერ,ძლიერ...მთელი გრძნობით და ძალით...<br />მთელი სამყარო ვრცელი,შენით არსებობს ჩემთვის,<br />რაზეც კი ვფიქრობ,ყველა ფიქრს შენზე ფიქრი ერთვის.<br />ძილში ჩემთან ხარ სიზმრად,ფიქრში ჩემთან ხარ დღისით.<br />გულის ძგერის ხმა მესმის- შენი ხმა არის ისიც.<br />შენთვის მივწვდები მწვერვალს,დიდების ყველა მნათობს,<br />დიდებას დავთმობ შენთვის,შენთვის მწვერვალებს დავთმობ.<br />შენი ოცნებით ვხარობ,შენს დარდს ვატარებ დარდად,<br />მე სხვა სურვილი არ მაქვს,შენი სურვილის გარდა.<br />მსხვერპლი ყველაზე დიდი,მე მეჩვენება მცირედ,<br />რადგან შენ გსურდა იგი,რადგან შენ შემოგწირე.<br />შენს მცირეოდენ წყენას,სულ უმნიშვნელო წვრილმანს<br />სდევს ჩემი სევდა დიდი,ჩემი ცრემლების წვიმა.<br />მიყვარხარ ძლიერ,ძლიერ,მიყვარხარ ცხადად,მალვით,<br />როგორც აროდეს არვინ,არ ჰყვარებია არვის...<br />ეს სიკვდილს უდრის თითქმის,ეს შეუძლოა თითქმის,<br />შენ ერთს გეკუთვნის ყველა,რაც სიყვარულად ითქმის:<br />ძმაც ვარ,სატრფოც ვარ შენი,მამაც, დაო და დედავ, მ<br />ე შეყვარებულს ყველას შენს სახებაში ვხედავ.<br />სატრფოვ,შვილო და დედავ,ჩემო ძვირფასო ცოლო,<br />ყველას მაგივრად,ერთად,მე შენ მიყვარხარ მხოლოდ.<br />რა მაბადია ქვეყნად ამ სიყვარულზე კარგი,<br />ძლიერ მიყვარხარ,ძლიერ ვარ შენი ტრფობით შმაგი.<br />თუ ტრფობისათვის რამე ჯილდო იქნება ბოლოს,<br />ის შენ გეკუთვნის მარტო,ის შენ გეკუთვნის მხოლოდ.<br />ნაყოფი მისი არი,ვინც ნორჩი ნერგი დარგო,<br />ეს სიყვარული დიდი შენ შემასწავლე, კარგო.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-2288808571425957507?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-73047286365349991552009-07-21T03:28:00.000-07:002009-07-21T03:33:24.310-07:00<div align="justify">კახეთში ყოფნისას დავფიქრდი ბედნიერებაზე... ყოველთვის მინდოდა რომ ბედნიერების მომენტი დიდხანს გაგრძელებულიყო და დროის გაჩერებაზე ვოცნებობდი. მაგრამ რომ დავფიქრდი მივხვდი, რომ მაშინ კი არ უნდა ინატრო წამის ისრის გაჩერება, როცა ბედნიერი ხარ, არამედ შემდგომ ეტაპზე...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრი მოვლნა ხდება ჩემ ცხოვრებაში და ისე სწრაფად ხდება ყველაფერი, რომ გაანალიზებას ვერც კი ვასწრებ. და მინდა დროის გაჩერება, რომ მთელი გულით შევიგრძნო ჩემი ბედნიერება. მინდა გავაანალიზო და შუვუშვა ღრმად გულში და იქ დავტოვო... სხვა დროს შეიძ>ება ყურადღება არ მიმექცია მაგისთვის და უბრალოდ ერთი მომენტით გავხარებულიყავი, მაგრამ მეშინია, გავა დრო და ვინანებ რომ ამ ბედნიერებას ვიღებდი, როგორც ჩვეულებრივ მოვლენას და არ ვაფასებდი მას...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">სწორად ამის გამო მინდა ახლა დროის გაჩერება, ამ წამს სანამ ახალი ბედნიერების მომენტი არ დადგა და ძველი ბოლომდე არ გაქრა... მინდა შევიგრძნო ბოლომდე, მინდა ვიყვირო, მინდა სხვას დავანახო ის... მინდა სამუდამნოდ დამრჩეს ის გულში... :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7304728636534999155?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-70686090790522290592009-07-21T03:21:00.000-07:002009-07-21T03:40:04.163-07:00<div align="justify">აეეე... მეზობლებო გამოდით, უნდა დაგთვალოთ....</div><div align="justify"></div><div align="justify">ამ ლოზუნგით მივდიოდით კახეთში... მიუხედავად იმისა რომ სულ რაღაც 2 დღე გავჩერდით იქ, ძალიან ვისიამოვნე და განვიტვირთე... პირობები საერთოდ არ იყო, მაგრამ ეს არ იყო მთავარი... სახლში იდგა დიდი სიყვარული, კედლებიდანაც კი იგრძნობოდა ეს. ჩასვლისთანავე დაგვხვდნენ ვირთხები, დიდი არეულობა, მაგრამ თავი მოვაბით, ადვალაგეთ და დაიწყო ჩვენი დასვენება. პირველივე ღამეს ვითამაშეთ... ვიძახდით ერთმანეთს დადებით და უარყოფით თვისებებს... მიუხედავად იმისა, რომ ოთხნი ვიყავით, თამაში გაგრძელდა დილის 6 საათამდე.</div><div align="justify"></div><div align="justify">მეორე დღეს გადავწყვითეთ დალევა, დავითრიეთ ჭაჭა, ბიჭებიც ამოვიდნენ და კარგად ჯიგრულად გამოვთვერით, ბოლოs ყველა დადიოდა კი არა, დაცოცავდა. ყველაზე კარგად დამამახსოვრდა ფრაზა "ჩემო ჩინელო მეგობარო", რის გამოც 2 საათის განმავლობაში არ დამაძინეს...</div><div align="justify"></div><div align="justify">კვირა დღეს იყო პახმელია... თან ისეთი საშინელი და საზიზღარი, რომ თავის მოკლის ფიქრებიც კი მაწუხებდა....</div><div align="justify"></div><div align="justify">მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ხანი არ გავჩერებულვართ, ძალიან ვისიამოვნე და კმაყოფილი დავრჩი და აუცილებლად კიდე ჩავალ საგარეჯოში... :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7068609079052229059?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-58985205543644656212009-07-14T02:43:00.000-07:002009-07-14T03:21:36.807-07:00<div align="justify">დილა... ჩავრთე თუ არა კომპიუტერი გამახსენდა გუშინდელი დღე, რომელიც ასოცირდება ცხოვრების 1 წელთან. ერთ ადამიანთან... წავაწყდი ერთ ნაწერს:</div><div align="justify"></div><div align="justify">- მეზიზღები</div><div align="justify">- აუ გაჩუმდი....</div><div align="justify">- მართლა მეზიზღები....</div><div align="justify">- რა ვქნა???</div><div align="justify">- შემაყვარე ისევ თავი...</div><div align="justify">- მინდა, მაგრამ ვერა...</div><div align="justify">- კაი წავალ მე მაშინ...</div><div align="justify">- წადი....</div><div align="justify"></div><div align="justify">ეს არის დიალოგი საკუთარ თავთან... არადა ძველი ნაწერია, მაგრამ მაშინ ალბათ უკიდურეს სტადიამდე ვიყავი მისული, მარტოობამ და ტკივილის გძნობამ მიმიყვანა საკუთარი თავის ზიზღამდე. </div><div align="justify"></div><div align="justify">1 წელი... ხანდახან მგონია, რომ მთელი ცხოვრება გავიდა ამ პერიოდის განმავლობაში. არადა რამდენი ხანი გავიდა უკვე იმის მერე და აქამდე მახსოვს, აქამდე მტკივა, აქამდე განვიცდი და აქამდე მენატრება....</div><div align="justify"></div><div align="justify">ყოველ ადამიანს მეგობრის გულში თავისი ადგილი უკავია. არ შეიძლება მათი შედარება, უბრალოდ სხვადასხვა როლს თამაშობენ ცხოვრებაში. ახლაც მყავს მეგობრებიი, მაგრამ ყველასთან სხვანაირად ვარ, სხვანაირად ვატარებ დროს. სულ სხვა იყო ის... ჩემმა ახლანდელმა მეგობრებმა ვერ ამოავსეს ის სიცარიელე, რომელმაც იმ ადამიანმა დატოვე ჩემში. არც არამგონია, რომ ოდესმე მეყოლება მასეთი ადამიანი გვერდში... არც გამოჩნდება და მეც აღარ მივენდობი ბოლომდე. მაინც გამოცდილება ამ ცხოვრებაშჳ ბევრს ნიშნავს, მაგრამ ცუდია რომ ურთიერთობაზეც მოქმედებს ის.</div><div align="justify"></div><div align="justify">ერთი წელი მეგობრობა... ერთმანეთის უსიტყვოდ გაგება, გულის ცემის მოსმენა ოთახის სხვადასხვა კუთხეში დგომისას... სრული ნდობა და თავდავიწყება. ამ ურთიერთობაში, ამ მეგობრობაში თავით ჩავხვტი. თითქოს და კლდეზე ვიდექი, ქვემოთ ზღვაა და თვალდახუჭულმა და ბედნიერმა გადავდგი ნაბიჯი. მაგრამ ის კი არ გავთვალე, რომ ზღვა იმ ადგილას ღრმა არ იყო და დავეხეთქე ამ ბედნიერებით და იმედებით ქვიშაზე. მაგრამ ეს დავარდნაც ღირდა, ჩამოვარდნა იყო მთავარი ელემენტი, წამიანი გაფრენა.. ხოლო დასასრულს უკვე მნიშვნელობა არ ჰქონდა.</div><div align="justify"></div><div align="justify">ისიც კი მიხარია რომ განვიცადე ეს გრძნობა... განა მარტი სიყვარული არის სანატრელი გძნობა... არა, მეგობრობა უფრო მთვარია !</div><div align="justify"></div><div align="justify">ყველაფერი მახსოვს... ყოველი გატარებული დღე იმ 1 წლის განმავლობაში... ყოველი ლაპარაკი, ყოველი გასეირნება, ყოველი დამტვრეული ბოთლი ბეტონის კედელზე, ყოველი ჩაცინება და ტირილი... და ამდენი ხნის მერე რთულად ვიჯერებ, რომ დამთავრდა ეს ყველაფერი.. მაშინ ისე მეტკინა, რომ ბოლომდე არ განმიცდია დაკარგვა და უბრალოდ ჩემი გულის ღრმა კუთხეებში დროებით დავმალე... ამიტომაც რთულია იმის დაჯერება, რომ დავკარგე... ძველი ამბავია ვიცი, მაგრამ გუშინ გამახსენა ამ ადამიანმა თავისი არსებობა... და მარტო ახლა მეყო გამბედაობა, რომ ეს ყველაფერი მეთქვა... და არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს იმას, რომ საკუთარ თავს ველაპრაკები, რაც მთავარია პირველი ნაბიჯი გადავდგი უკვე...</div><div align="justify"></div><div align="justify">მიუხედავად იმისა, რომ მართლა მაკლია და მენატრება, არ შემიძლია მისი ნახვა და მითუმეტეს მეგობრობის განახლება... ურთიერთობა, როგორიც იყო ადრე არასოდეს არ განმეორდება, ხოლო სხვანაირი არც მინდა... მე უკვე ვიცი ნამდვილი მეგობრობის ფასი და გემო... და მაინც მაწუხებს... და ისევ ვაგრძელებ საკუთარ თავთან ლაპარაკს:</div><div align="justify"></div><div align="justify">- დამიბრუნდები?</div><div align="justify">- არა, უკვე გვიანია</div><div align="justify">- მაგრამ უშენოდ მე ვერ გავძლებ</div><div align="justify">- ვერც მე.</div><div align="justify">- მაშინ დარჩი</div><div align="justify">- არა, უკან ვეღარ დავიხევი.</div><div align="justify">- მაშინ წინ იყურე და იქ ისევ მე დაგხვდები......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5898520554364465621?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-85133048598539522012009-06-05T05:57:00.000-07:002009-06-05T06:01:56.843-07:00<div align="justify">ყველას ყოველთვის გვაწუხებს ნოსტალგია. ერთ დღე არ გადის, რამე რომ გაგვახსენდეს და ბედნიერი ღიმილით არ გავიხსენოთ.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">იმ დღეს მე და სალომე ვიხსენებდით სკოლის წლებს, რა კაი დრო იყო, რა კაი ასაკი და youtube-ზე ვუყურედით фабрика звезд 2-ის სიმღერებს. სასაცილო ნოსტალგიაა... სასაცილო იმიტომ არის, რომ რუსული პაპსა ესტრადასთან არის დაკავშირებული ყველაზე კარგი პერიოდი. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">თუმცა ეს კიდე არ არის ყველაზე კურიოზული მოვლენა. ხანდახან ყველაზე თბილად ვიხსენეთ უარესს მომენტებსაც. მაგრამ მაინც სასიამოვნოა... ეს ხომ ჩვენი წარსულია, როგორიც არ უნდა იყოს, მაინც გვენატრება ხოლმე და გვინდა დაბრუნება...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">:)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-8513304859853952201?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-37148636482723450612009-06-03T01:00:00.000-07:002009-06-03T01:08:01.316-07:00<div align="justify">უბედნიერესი ადამიანი ვარ...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">რატომ? და რატომაც არა? მიხარია ყველაფერი... ნუ შეიძლება ისტერიულად მიხარია, მაგრამ ეგ უკვე დეტალია. რაც კი შეიძლება იყოს კარგი იყოს ყველაფერი მაქვს... :) ინსტიტუტს ვამთავრებ, მაქვს კარგი სამსახური, მყავს ნამდვილი მეგობრები, რომლებიც მიყვარს და რომლებსც ვუყვარვარ, და მყავს... საყვარელი ადამიანი. მწვანე ბედნირების სრული პაკეტია. მეტი რაღა უნდა მინდოდეს. არა, რა თქმა უნდა это еще не предел, მაგრამ უკვე რააც მიღწევაა...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ჩემი უახლოესი მეგობრები... რამაშკა, თეა, სალო... ყველას უხარია ჩემი ბედნირება... და ყველამ ჩემთან ერთად გადაიტანა რთული პერიოდი. მაგრამ სირთულის და უბედურების გარეშე ვერ გავიგებდი ბედნიერების ფასს.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">მიყვარს ზაფხული და სიმწვანე. ირგვლის ბედნიერება ყვავის და მეც მიხარია ეს მოვლენა. I am happy... მგონი სულ გავაფრინე... მაგრამ ეგ არ არის მთავარი :)</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">I am happy</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-3714863648272345061?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-47432012018820535672009-05-14T04:33:00.000-07:002009-05-14T04:42:34.217-07:00მიყვარხარ ასეთი: მშვიდი და მდუმარე -<br />როცა არ სჭირდებათ ტექსტებს კორექცია.<br />თვალებით თანხმობა, თვალებით უარი<br />და ამ უსიტყვობის მთელი კოლექცია,<br />შენგან ვისახსოვრე... და სადმე თუ არის,<br />მაგ შენს დუმილშიდაც არის პოეზია!<br />მიყვარხარ ასეთი: მშვიდი და მდუმარე -<br />როცა არ სჭირდებათ ტექსტებს კორექცია.<br /><br /><div align="justify">ბლიად... რა გრძნობაა ეს... გინებას ვამუღამებ უკვე... დუმილის პოეზია. არადა თითქოს 21 საუკუნეა, რა დროს პოეზია, რა დროს დუმილია ამ კონკურენციის პირობებში. მაგრამ თურმე არსებობს კიდევ წმინდა გრძნობები და მაგდაგვარი გულისამრევი სინაზეები. არადა არ მიყვარს და რა მაღელვებს... ალბათ დუმილი... რამდენი რამე დევს ამ საცოდავ 8 სტროფში. მშვიდი... ნუ მდუმარე არც ისე, მაგრამ მშვიდი... ის რაც მე მაკლია ხოლმე. "შენგან ვისახსოვრე..." ბევრი რამ... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">პოეზიაში ყოველთვის ვეძებდი გამოსავალს და ახლაც ვიპოვე... დუმილშია გამოსავალი... :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-4743201201882053567?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-7959186143090475752009-04-28T02:07:00.000-07:002009-04-28T02:11:05.180-07:00გადავიკითხე ჩემი ბლოგი და ძალიან დეპრესიული მომეჩვენა.<br /><br />მაგრამ მგონი ამასაც ახსნა აქვს. ცუდად რომ ვარ ხოლმე აქ ვწერ და ყველა უარყოფითი ემოცია რჩება ბლოზე. მაგრამ ამავე დროს ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ კარგი არაფერი ხდება. არადა მართლა არ არის მასე, უკვე თვეზე მეტია უმშვენიერ ხასიათზე ვარ, არაფერი არ მადარდებს, მაგრამ ამას ვერ გამოვხატავ. არა რა... რამე უნდა მოვიფიქრო... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-795918614309047575?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-40377960944780207412009-04-23T04:03:00.000-07:002009-04-23T04:42:30.165-07:00გუშინ ვიტირე... ამ ბოლო დროს ისე გადავეჩვიე ამ მოვლენას, რომ აღსანიშნავი ფაქტი გახდა.<br /><br />მშვენიერი დღე იყო, მაგრამ ყოველთვის ყველაფერი კარგად ვერ იქნება, ასე რომ ბიჭებთან ჭიდაობის მერე ვიტკინე ზურგი, თან ისე მეტკინა, რომ ცრემლები მომადგა თვალებზე და გავედი გარეთ. დავჯექი ასათიანის ქუჩაში, ქარში, სიცივეში, მარამ მარტოობა მასე კაი ხანი არ გამხარებია. მერე გამოვიდა გიო, ცდილობდა ჩემ დამშვიდებას, მაგრამ არ მე ხმას ვერ ვიღებდი, ყელზე რაღაცა მაწვებოდა. გიომ სხვანაირად გაიგო ეს და წავიდა. მე კი არ გავაჩერე. აი მერე ავტირდი, მგონი ბოლო ხმაზე ვბღაოდი, მაგრამ სულის სიღრმეში რაც მქონდა, რაც მაწუხებდა, ყველაფერი ამოვიღე ამ ტირილით და მესიამოვნა. მერე მთელი საღამო განადგურებული ვიყავი, მაგრამ სამაგიეროდ დღეს უკვე კარგად ვარ. ხანდახან მასეთი ტირილიც არის სასარეგბლო, მაგრამ არ გამომდის :(<br /><br />არა რა... მიყვარს კაი ხასიათზე რომ ვარ. თან ამის უამრავი მიზეზი მაქვს... :) კარგია რა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-4037796094478020741?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-24349649274239649312009-04-16T13:28:00.000-07:002009-04-16T13:45:11.078-07:00უმშვენიერესი დღე იყო.<br /><br />არადა რით დაიწყო ყველაფერი... უნდა მენახა დათო, მაკდონალდშჲ ვაპირებდით წასვლას. ამასობაში თეამ მითხრა გამოგივლიო სამსახურშო. მე და გოჭიმ გავისეირნეთ და გავჩერდით მარჯანიშვილზე სადაც დათომ და ჩაჩიმ მანქანით მოგვაკითხეს. ნახევარი ქალაქი მოვიარეთ, სანამ გადავწყვიტეთ სად წავსულიყავით. ბოლოს თავი ამოვყავით პეროვზე და შევედით ბუფალოში. ვჭამეთ, დავლიეთ, ძალიან ბევრი ვიჭორავეთ და, რა თქმა უნდა, ვიცეკვეთ. ძალიან კმაყოფილები დავრჩით. :) სასაცილო ის იყო, როცა ხურდებით ვაგროვებდით ფულს, ძლივს შევაგროვეთ საჭირო თანხა.<br /><br />თან არა მარტო მე დავრჩი კმაყოფილი... აი...<br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325391890004535154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 77px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SeeXtXV3Z3I/AAAAAAAAAD0/FJ4KVFmqYrA/s320/Picture1.jpg" border="0" /> <p>მიყვარს მასეთი დღეები, სახეზე ღიმილით რომ მთავრდება. ხანდახან რა ცოტა არ ის საჭირო ბედნიერებისთვის...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-2434964927423964931?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-51712183244990566722009-04-16T01:49:00.000-07:002009-04-16T01:59:21.296-07:00ღამე ვიფიქრე ღალატზე. რას წარმოადგენს? ადამიანი როგორ აღიქვამს. მე ყოველთვის ვთვლიდი რომ ყველაზე საშინელი ღალატი კი არა, ტყუილია. ვერ აღვიქვავ ტყუილს და ვერ ვპატიობ ხოლმე. მართლა მირჩევნია "მწარე სიმართლე"...<br /><br />რამდენიმე სახის ღალატი არსებობს. მეგობრის, ოჯახის, სიყვარულის და საკუთარი თავის. ხანდახან მგონია, რომ მე ვარ ყველაზე დიდი მოღალატე ამქვეყნად, იმიტომ რომ არ შემიძლია ჩემი თავის ერთგული ვიყო, მუდამ მიწევს ღალატი. მირჩევნია საკუთარი თავი დავაზარალო ვიდრე სხვა და ხანდახან ვკომპლექსდები ამის გამო. საშინელებაა, როცა საკუთარი თავს ღალატობ, თან მგონი მალე ჩვევაში გადამივა.<br /><br />არადა რით არის გამოწვეული ეს ღალატი? ჩემივე პრინციპებით. ხანდახან რაღაცას ამოვიჩემებ, ზღვარს დავაწესებ და არ ვაბიჯებ იმას, როცა საჭიროა და... საკუთარ გრძნობებს და სურვილებს უკან ვტოვებ და მრჩება მარტო ღალატის განცდა და ჩემი პრინციპები.<br /><br />რატომ ვიფიქრე ამაზე ღამე? არ ვიცი, მაგრამ მართლა მაღელვებს ეს თემა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5171218324499056672?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-82987859912968387412009-04-15T01:41:00.000-07:002009-04-15T02:27:58.104-07:00[12:32:03 PM] Gio says: ar mogenatre?<br />[12:36:26 PM] Lana says: shen?<br />[12:36:34 PM] Lana says: (wasntme)<br />[12:36:37 PM] Gio says: :D<br />[12:36:44 PM] Gio says: ra patara bavshvivit xar ra<br />[12:36:48 PM] Gio says: ki lana<br />[12:36:54 PM] Gio says: shen?<br />[12:36:55 PM] Gio says: :D<br />[12:37:00 PM] Lana says: shen xom ras ambob... didi xar...<br />[12:37:12 PM] Lana says: ki... gio... momenatre.... yovelwams unda gitxra es?<br />[12:37:25 PM] Gio says: (shake)<br />[12:37:39 PM] Lana says: aba isedac xom ici....<br />[12:37:39 PM] Gio says: mgoni meorejer gkitxe<br /><br />მშვენივრად დამეწყო დღე... გამეღიმა... არ ვიცი რატომ, მაგრამ მიხარია.<br /><br />მიუხედავად რომ ბანალურია ყველაფერი, მაინც თავისი მუღამი აქვს.<br /><br />გამეღიმა...<br /><br />ჯეს, ხომ ხედავ კაი ხასიათზე ვარ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-8298785991296838741?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-90379743566156785642009-04-14T00:58:00.000-07:002009-04-14T05:51:21.192-07:00<div align="justify">რავი, შენ...</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">უაზრო ფრაზა ბევრს მოიცავს.... და პირველ რიგში უემოციობას ვხედავ. ესეც მაგარია ხანდახან.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">რა რთულია როცა ცდილობ ასანთის ღერებით ააშენო სახლი და თბილი და სასიამოვნო ნიავი ანგრევს ამ სახლს. არადა ხომ იწვალე, რამდენი ხანი მოუნდე მის აშენებას და... უშედეგოდ... </div><div align="justify"></div><div align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 391px; CURSOR: hand; HEIGHT: 292px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f0/Matches.jpg" border="0" /></div><br /><p></p><p align="justify">მეც ვცდილობ ხოლმე ავაშენო... დიდი სახლი, სადღაც სულის მიყრუებულ ადგილას, ხოლო შენ ანგრევ, ანადგურებ, სიოსავით მიძვრები ჩემი სულის შორეულ და გადაკარგულ კუთხეებში და... მანადგურებ. ნუთუ ძნელია არ შემიძვრე სულში, ნუთუ ძნელია დაიკარგო, სამუდამოდ გაქრე ჩემი ცხოვრებიდან? ძნელია ალბათ ან სიამოვნებას განიჭებს ის ფაქტი რომ მე მასე ვგრძნობ თავს.</p><p align="justify">რავი, შენ....</p><p align="justify">მეც არამიშავს... ვცდილობ... მინდა ცოტა ხანი გავხვდე უემოციო და ოდნავ ძლიერი. სუსტი არსება ვარ, რთულია ჩემთვის მთის წვეროდან ძირს დაშვება და მერე უკან აძვრომა... </p><p align="justify">რავი, შენ...?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-9037974356615678564?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-32393400785057236312009-03-24T03:16:00.000-07:002009-04-14T05:53:59.324-07:00გადატენე რევოლვერი და ისროლე<br />ისროლე თვალდახუჭულმა რაც შეიძლება შორს<br />რომ ტყვიამ მოკლას მტკივნეული მომავალი<br />და რიკოშეტით წარსულიც დააზიანოს<br />დარჩეს მარტო ფერმკრთალი რეალობა<br />ფერადი მომავლის იმედით<br />თავიდან გადატენე რევოლვერი და გულს დაუმიზნე<br />რომ ბოროტება და უკანასკნელი იმედები მოკლა შენში<br />შექმენი სიცარიელე, ადგილი სიახლისთვის<br />გადატენე რევოლვერუ და თავს დაუმიზნე,<br />რომ მოკლა უკანასკნელი ფიქრი სუიციდზე<br />ბოლო ტყვიით მოკალი გრძნობა<br />რომელსაც სარკეში ხედავ<br />სარკე მოკალი, რომ გრძნობის ანარეკლიც აღარ ჩანდეს<br />აიღე რევოლვერი და... გადააგდე<br />შენ ყველა აუხდენელ ოცნებასთან ერთად<br />მერე კი....<br />მიხვალ მაგიდასთან, გააღებ უჯრას<br />ამოიღებ ახალ რევოლვერს ახალი ტყვიებით<br />და დაიწყებ თავიდან<br />რადგან ყველა შენი ტყვია<br />დაშინებული ხელით ჰაერში იყო ნასროლი...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-3239340078505723631?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-14567855464123432602009-03-05T03:43:00.000-08:002009-03-05T03:44:26.885-08:00ნუ ხო... რავი... თეამ დააყენა სკაიპის სტატუსზე...<br /><br />ჩემი დაწერიალი....<br /><br />რავი....<br /><br /><br /><br />ნება მომეცი მოგიახლოვდე<br />ჩაგხედო თვალებში და ამოვიკითხო სულის კვნესა<br />ნება მომეცი ჩაგეხუტო<br />ვიგრძნო სუსტი არსების კანკალი<br />ნება მომეცი გემთხვიო<br />დამწვარ მაჯებზე<br />სადაც საფერფლეს მაგივრად სიგარეტს აქრობ<br />ნება მომიცი ჩაგიძვრე სულში<br />და ამივიკითხო ბავშვობის ტკივილი<br />ნება მომეცი გეთანაცხოვრო<br />მეც ვიტირო შენი ცრემლებით<br />ნება მომეცი გაგხადო<br />ვიხილო შენი შრამები<br />ნება მომეცი შეგიყვარო<br />და არასოდეს არ მიგატოვო<br />ნება მომეცი გაცინო<br />რომ ღიმილით შეხვდე მორიგ სირთულეს<br />ნება მომეცი მოგიახლოვდე...<br />გემთხვიო და აღარ გაგიშვა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1456785546412343260?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-46651285645002349052009-01-30T02:07:00.000-08:002009-01-30T02:10:16.803-08:00რა ჯობია იმას, როცა ძალიან მაგარ ხასიათზე ხარ.<br /><br />რაღაცა რო გიხარია. ისე გიხარია, რომ სული ზემოთ დაფრინავს და შენ სიხარულისგან ტირილი გინდა.... მასე ვარ.. უბრალოდ არ ვიცი რა მიხარია... ალბათ კაი ამინდი რომ არის გარეთ. გასეირნება მინდა, ცეკვა, ზღაპარი...<br /><br />არა რა... დღეს ჩემი დღეა... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-4665128564500234905?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-81762697679650991872009-01-13T23:23:00.001-08:002009-01-30T02:10:30.879-08:00<div align="justify">არა რა მე და თეა მართლა პრიკოლები ვართ... ჩვენც ხომ უნდა გვქონდეს რამე ტრადიცია, ხოდა ... გვაქვს...<br /><br />გუშინ საღამოს ავანთეთ სანთლები, დავჯექით იატაკზე და ფურცელზე დავწერეთ 13 ყველაზე უარყოფითი და საშინელი მოვლენა, რაც კი მომხდარა 2008 წელს, ან იმ ადამიანის სახელი უნდა დაგვეწერა, ვისი დავიწყებაც გვინდა. მერე ხმამაღლა წავიკითხეთ, ფურცლები დავწვით და სანთლებიც ერთად ჩავაქრეთ.<br /><br />მართლაც რომ გვეშველა. იმ დამწვარ ფურცელთან ერთად 2008 წელიც დაიწვა.<br /><br />მშვენიერი ტრადიციაა, რომელიც ყოველ წელს განმეორდება :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-8176269767965099187?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-38351840757389466342009-01-02T14:27:00.000-08:002009-01-02T14:32:57.644-08:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SV6VoSUsjiI/AAAAAAAAADU/7xfJXaKQgpQ/s1600-h/010120091705.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SV6VoSUsjiI/AAAAAAAAADU/7xfJXaKQgpQ/s320/010120091705.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286827531925491234" /></a><br /><div align="justify">ყველა წერს ახალ წელზე... ბარემ მეც გავპაპსავდები და დავწერ...<br /><br />ლამის გამოვტოვე ახალი წელი... ძალიან დაღლილი ვიყავი და 31ში საღამოს დავწექი დასაძინებლად... თორმეტს აკლდა 10 წუთი რომ გამაღვიძეს. არადა არ მიხაროდა ამ დღესასწაულის, მაგრამ თავს ვარწმუნებდი, რომ 2008 წელი დამთავრდა და ახლა ახალი ცხოვრება დაიწყება... ჯერ განსხვავებას ვერ ვხედავ. ნუ მარტო ის, რომ კალენდარში ერთი რიცხვი შეიცვალა.<br /><br /><div align="justify">ღამე მე და თეა გავედით სასეირნოთ მის კლასელებთან ერთად. გავერთე? ნუ ხო ალბათ. მინდოდა უფრო ხალისიანად და არაბომჟურად იმ ღამის გატარება, მაგრამ ეგრე სად არის? :)<br /></div></div><div align="left"><br />აკო რომ არა ალბათ საერთოდ ვერ გავერთობოდი. მაგრამ რავი.<br /><br />დღეს ბედობა იყო... არ მჯერა მასეთი რაღაცეების. მე მგონია, რომ ყველაფერი არის დამოკიდებული ადამიანის თვითდარწმუნებაზე. <br /><br />მგონი ეგაა... :)<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-3835184075738946634?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-39002955488896044162008-12-29T03:34:00.000-08:002008-12-29T04:04:41.631-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SVi2AYJlmwI/AAAAAAAAADM/aKNUbXd5ps4/s1600-h/1d877af013cd.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285174280318196482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SVi2AYJlmwI/AAAAAAAAADM/aKNUbXd5ps4/s320/1d877af013cd.jpg" border="0" /></a> ჩემი ბეიბი.... გუშინ როგორც იქნა ვნახე.... 7 თვის მერე. რა რთულია მონატრება და უფრო რთულია მერე- ნახვა. არ იცი თავიდან რაზე ელაპრაკო, რა მოუყვე, როგორ მოიქე. მაგრამ რაღაცნაირად მოვახერხეთ. ბევრი ვიჭორავეთ, დავლიეთ... თან წავედით ჩვენ საყვარელ იპოდრომზე... უმაგრესი დრო გავატარე...<br /><br />უთეგენათალე ბეიბ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-3900295548889604416?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-17386556719433333052008-12-22T03:57:00.001-08:002008-12-22T03:58:31.943-08:00<div align="justify">გუშინ მე და თეა გამოვედით სახლიდან და არ ვიცოდით სად წავსულიყავით. ბოლოს გადავწყვიტეთ გაგვესეირნა. ავედით კოლმეურნეობაზე, სადაც ვიღაც როჟა გვეტენებოდა. ლამის ვაგინეთ... მერე ავედით რუსთაველზე, იქიდან კოსტავაზე-მელიქიშვილზე-ჭავჭავაძეზე ვაკის პარკამდე. სანამ მივედით იქმდე უკვე დაბნელდა და მოგვშვივდა. შევედით მაღაზიაში, ვერაფერი წესიერი ვერ ვნახეთ და ვიყიდეთ შპროტი (!) და შოთის პური. ნუ ბომჟი თუ ხარ ბოლომდე ბომჟი უნდა იყო. საჭმელად ჩავედით ვაკის პარკში, ვიპოვეთ ჩაბნელებული ადგილი, დავჯექით და დავიწყეთ ჭამა. ბოლოს როდის ვჭამე შპროტი არც მახსოვს. ბევრი ვიხალისეთ ჭამის დროს. სადაც ვიჯექით იქ ორი სკამი იდგა, ნუ ერთზე ჩვენ ვიყავით, მეორეზე შპროტი დავდეთ, საიდანაც ზეთი გადაისხა. უცებ გაიჩითა რაღაც სასტავი, ბიჭები და 2 გოგო. მოვიდნენ ჩვენთან, ძლივს მოვასწარით შპროტის გადადება. ძალიან ნაგლები აღმოჩდნენ, თეას ქუდი წაართვეს და რავი, ერთი ამბავი ატყდა მანდ. ძლივს გავაღწიეთ იქიდან. მაგრამ ერთი სასიამოვნო ფაქტიც იყო ამ ყველაფერში. ერთ-ერთი ბიჭი იმ სასტავიდან დაჯდა იმ ზეთიან სკამზე. :) ბევრი ვიცინეთ. ღირსები იყვნენ.<br />ჯამში საინტერესო დღე იყო. მე და თეას სულ გვემართება მაგდაგვარი პრიკოლები.... ალბათ ჩვენ ვართ პრიკოლები :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1738655671943333305?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-14505854470003691452008-12-19T02:21:00.000-08:002008-12-19T02:25:44.711-08:00Imagine there’s no Heaven,<br />It’s easier if you try.<br />No Hell below us,<br />And above us is only sky.<br />Imagine all the people,<br />Living for today.<br /><br />You may say that I'm a dreamer,<br />But I am not the only one.<br />I hope someday you'll join us,<br />And the world will live as one.<br /><br />Imagine there's no countries,<br />It isn't hard to do.<br />Nothing to kill or die for,<br />No religion too.<br />Imagine all the people,<br />Living the life for peace.<br /><br />And you may say that I'm a dreamer,<br />But I am not the only one.<br />I hope someday you'll join us,<br />And the world will live as one.<br /><br />Imagine no possessions,<br />I wonder if you can.<br />No need for greed or hunger,<br />A brotherhood of man.<br />Imagine all the people,<br />Sharing all the world<br /><br />And you may say that I'm a dreamer,<br />But I am not the only one.<br />I hope someday you'll join us,<br />And the world will live as one.<br /><br />ახლა ვუსმენ ამ სიმღერას... და ვცდილობ მართლაც რომ წარმოვიდგინო ეს ყველაფერი.... და რა სამწუხაროა რომ სიმღერა გრძელდება სულ 3:38 წუთი... მთელი დღე ვუსმენ...<br />მაგარი სიმღერაა რა....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1450585447000369145?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-8043568973702443412008-12-18T04:16:00.000-08:002008-12-18T04:33:20.335-08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SUo_XVnkmZI/AAAAAAAAADE/5swNfSyNKzY/s1600-h/happy_new_year.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281103183217990034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 228px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SUo_XVnkmZI/AAAAAAAAADE/5swNfSyNKzY/s320/happy_new_year.jpg" border="0" /></a><br />მალე ახალი წელი მოდის.... მიხარია... მიხარია რომ 2008 წელი მთავრდება, რომ ბავშვობა დამიბრუნდება. ახალი წელი ჩემთვის ასოციედება ბავშვობასთან, როცა მამიკოსთან ერთად ვრთავდი ნაძვის ხეს, როცა ველოდებოდი საჩუქრებს... როგორ ვუყურებდი საახალწლო ფეიერვერკს. რა კარგი იყო. ახლაც ველოდი 31 დეკემბერს, რომ გამოვიპრანჭო და დაველოდო 12 საათს.<br /><br />მაგრამ ამავე დროს არ მიყვარს, როცა საათი გადაცილდება 12-ს. რაღაც მოწყენილობის გრძნობა მაქვს ხოლმე... აი ერთი წელიც გავიდა.<br /><br />მაგრამ წელს მასე არ იქნება, უნდა ვიხალისო და გავერთო... სულ რაღაც 13 დღე დარჩა ახალ წლამდე.... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-804356897370244341?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-63670445205902994282008-12-16T04:31:00.001-08:002008-12-16T04:38:20.150-08:00<div align="justify">რაღაც არაფერი არ ხდება... მშვიდად წყნარად ვარ, მაგრამ ყველაფრის მუღამი მეკარგება.ყოველთვის მქონდა საინტერესო ცხოვრება, პრობლემებით სავსე, რომლების გადაჭრაზე მუდამ ვფიქრობდი. ახლა კი... არ არის პრობლემა, მაგრამ მოწყენილად ვარ.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">მირჩევნია რთული გზა გავიარო, მაგრამ სამაგიეროთ ის ხომ ფერადი იქნება და არა just შავ-თეთრი. მახსოვს სანიც მეუბნებოდა სულ : შენი ცხოვრების მეოთხედი მინდაო, მაშინ საინტერესოდ ვიცხოვრებდიო. და ამავე დროს სულ ამატებდა, მთლიანი არ მინდაო, თორემ თავს მოვიკლავდიო. ანუ ჩემი უახლოესი მეგობარიც თვლიდა მასე.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">ახლა კი მოვიწყინე. არ ვიძახი, რომ პრობლემები მენატრება. არა, აშკარად არა. მაგრამ ნელ-ნელა ხალისი მეკარგება, ყველაფრის ხალისი. უნდა მოვიფიქრო რამე. "გავხალისდე".</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-6367044520590299428?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-89611319685178462042008-12-15T02:09:00.000-08:002008-12-16T04:53:14.360-08:00<div align="justify">გარეთ თოვს... ზამთარი მოვიდა...<br /><br />თითქოს და უნდა მიხაროდეს, ბავშვობა უდნა გამახსენდეს, რომანტიულ განწტობაზე უნდა ვიყო.... მაგრამ არ მიყვარს ეს თოვლი... ტირილი მინდება... თბილისს არ უხდება თოვლი. ქალაქში თოვლი არის საშინელება. ერთი დღე იქნება ლამაზი და მერე ყინული, ტალახი, ნელი მოძრაობა...<br /><br />შარშან ძლივს ავიტანე ზამთარი... იანვარი ისეთი საშინელი იყო... ახლა კი... ტირილიც კი მინდება... ეჰ.. არ შეიძლება სულ ზაფხული და სიცხე იყოს... მერე შემოდგომა და უცებ გაზაფხული. თოვლი არ მინდა, სიცივე არ მინდა.<br /><br />არადა ახლა როგორ თოვს. და მაინც არ ამოძრავებს ჩემში კაი გრძნობებს...<br /><br />ამ სიცივეში მოკვდა ჩემში რომანტიკოსი....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-8961131968517846204?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-19802914143400056342008-12-06T00:18:00.000-08:002008-12-16T04:53:26.214-08:00<div align="justify">მოგესალმები blog-ო...<br /><br />იცი დღეს არ დავიწყებ წუწუნს... ისე კარგად ვარ, რომ მინდა სულ ღიმილით ვიარო... მინდა ყველა იყოს მასე...<br /><br />გუშინ მქონდა მშვენიერი საღამო... ამაზე უფრო მაგარი არაფერი არ არის... როცა მონატრება ქრება, როცა გინდა ჩაეხუტო და ეხუტები, როცა გინდა შეეხო და ის არის შენს გვერდით....<br /><br />აღარ ვიწუწუნებ... ისე კარგად ვარ, რომ ვერც გამოვხატავ...<br /><br />Coldplay - Trouble... და მეტი არაფერი....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-1980291414340005634?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-8258536975624912762008-12-05T04:58:00.001-08:002008-12-18T04:50:02.372-08:00<div align="justify">“ადამიანი ეკუთვნის ცხოველების კლასს”...<br />ასე იწყება 9 კლასის ანოტომია... გაგეცინა? ტყუილად, შეცდომა შენშია...<br />ადამიანი უკვე თითქმის აღარაფრით განსხვავდება ცხოველისაგან. თითქმის... ჯერ კიდევ არის იმედი, მაგრამ უკვე ძალიან მცირე...<br />გარეთ აღარ გავდივარ, ვეღარ ვსეირნობ, ყველგან მხვდება ერთი და იგივე ნაცრისფერი მასა. ყველა ერთნაირად ფიქრობს, აზროვნებს, იცმევს, იქცევა, კვდება...<br />ადამიანს აღარ სურს სისულელეების გაკეთება. სერენადა... ნეთავ ვინმეს ახსოვს ამ სიტყვის მნიშვნელობა?<br />“ადამიანი ეკუთვნის ცხოველების კლასს”<br />ნეტავ უღრმავდება ვინმე ამ სიტყვებს?<br />ადამიანი- ცხოველი. და მათ შორის ტოლობის ნიშანია. ადამიანი თვითონ ღუპავს საკუთარ თავს და დასცინის მაიმუნს. თვითონ კი ვერ ხვდება, რომ მისი ისედაც განადგურებული ტვინი განიცდის უარესს დეგრადაციას და ემსგავსება პრიმატებს. მას აქვს დაკარგული ყველა გრძნობა და ამოძრავებს მხოლოს ცხოველური ინსტინქტები. და ყველა მასიურად ვარდება დეპრესიაში. განა მასეთი ცუდია ცხოვრება? არა, ეგ უბრალოდ ახალი მოდაა.<br />საზოგადოება ემსგავსება ბრბოს და ნელ-ნელა ქრება ტერმინი ინდივიდი. ადამიანს დაკარგული აქვს დამოუკიდებლად აზროვნების უნარი. აღარ აინტერესებს კითხვებზე პასუხის გაგება... უბრალოდ აღარ სვამს კითხვებს...<br />და მაინც მრჩება იმედი, რომ ოდესმე საზოგადოება გაიღვიძებს კომური მდგომარეობიდან, იპოვის ძალას და გადაარჩენს საკუთარ თავს.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-825853697562491276?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-59330301260688235462008-12-02T03:26:00.001-08:002008-12-02T03:26:47.515-08:00მიყვარხარ<br />უბრალოდ მიყვარხარ<br />მთვარის შუქზე შენი ბრჭყვიალა მწვანე თვალები<br />რომლებშიც ახლაც ვეძებ ჩემ არსებობას<br />შენი ხელები<br />რომლებშიც ჯერ კიდევ არის ძალა<br />და ორივეს გვეყოფა<br />მიყვარხარ<br />როგორც პეპლებს უყვართ თავისუფლება<br />ისე უყვართ, რომ ღამე სიბნელეში თავს იკლავენ<br />მეც მასე მიყვარხარ<br />შენი ჩრდილი ყოვველთვის დამიცავს ღამის კოშმარებისგან<br />უბრალოდ მიყვარხარ<br />მაგრამ ეს არ არის 9 ასოიანი სიტყვა არა<br />აქ უამრავი ასოა და ყველა შენ გემალება...<br />ვგრძნობ რომ ფრთები მეზრდება<br />მე არასოდეს არ მქონია რკინის ფრთები, არა<br />ზურგზე შრამები ფრთებისგან არ მაქვს<br />უბრალოდ ადრე მეც მეთამაშებოდნენ<br />ადრე მეც ვიყავი თოჯინა...<br />ფრთები მეზრდება<br />მე ყოველთვის ვოცნებობდი შენნაირ ფრთებზე<br />მაგრამ პეპლებს არ უხდებათ ანგელოზის ფრთები<br />მეც ხომ პეპელა ვარ<br />და ღამეს ველოდები<br />რომ უკანასკნელად ავფრინდე ცაში<br />და ღრუბლის გვერდზე სიყვარულით თავი მოვიკლა<br />მაგრამ არ ღამდება<br />შენ ხომ ღმერთს სთხოვე<br />რომ მუდამ დღე ყოფილიყო<br />და არასოდეს არ მოვმკდარიყავი...<br />მიყვარხარ<br />უბრალოდ მიყვარხარ<br />და პეპლების აგებულ გზებზე<br />მარტო მოვსეირნობ ფოთლებზე<br />მეზრდება შენგან ნასესხი ფრთები<br />შენი ანგელოზის ფრთები<br />და სიყვარულის მორევში გახვეული გრძნობა<br />როგორც ქარიშხალი მიყურებს გვერდიდან<br />და უნდა ავფრინდე პატარა ფრთებით<br />ვიგრძნო შორეული გულის ფეთქვა<br />და წამიერი ჩახუტება<br />ჩახუტება და თითებით დირიჟიორობა<br />გაღიმება და მწვანე თვალები<br />და პეპლები<br />ლამაზი, ნაზი პეპლები<br />რომლებსაც ეზრდებათ ფრთები<br />განა პეპლებს არ აქვთ გრძნობა?<br />მეც ვგრძნობ<br />ვგრძნობ შენ ძალას<br />რომელსაც მივყავარ შორს ჩემი ბავშვობის შიშებისგან<br />მიყვარხარ,<br />უბრალოდ მიყვარხარ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5933030126068823546?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-41857603917249050502008-11-26T04:36:00.000-08:002008-11-26T04:41:58.035-08:00დიდხანს ვფიქრობდი დამედო თუ არა აქ... ჩემი დაწერილია, მომწონს, მაგრამ ძალიან დიდ ტკივილს მაყენებს როცა ვკითხულობ, ან ვიხსენებ... მაგრამ მაინც...<br /><br />საბა<br /><br />საბ,<br />იცი მე ჯერ არავინ არ მყვარებია<br />იცი მე მთელი ცხოვრება მარტო ვიყავი<br />გულნატკენი წვიმას ვუზიარებდი ჩემ წყენას<br />საბ,<br />იცი მე ბეტონი მიყვარს<br />ის ბეტონი, სადაც ბოთლის ნამსხვრევები ყრია<br />ის ბეტონი, სადაც და-ძმობა დავიფიცეთ<br />ის ბეტონი, სადაც მე რეალობას გავურბივარ<br />სადაც მე და შენ ერთად ვართ<br />მე და შენ ხომ ერთი სული გვაქვს<br />ჩვენ ხომ ერთად გვტკივა სისხლიანი ხელები<br />ჩვენ ხომ ერთად ვსვამთ სიცხისდამწევ წამლებს<br />ერთად განვიცდით ტკივილს<br />საბ,<br />იცი მე რომ ვენებს ვიჭრიდი შენზე ვფიქრობდი<br />იცი მე რომ აბებს ვყლაპავდი მაშინაც შენზე ვფიქრობდი<br />მე რომ ახლა აქ ვარ შენი დამსახურებაა<br />გესმის?<br />მე ვჩურჩულებ, შენ ზურგით დგახარ და მაინც გესმის<br />ხმას არ ვიღებ და მაინც გესმის<br />საბ<br />გადამხვიე ხელებიხომ ხედავ ახლაც ვკანკალებ<br />დამამშვიდე, საბ<br />შენ ხომ გესმის უსიტყვოდ.<br />მოდი ვარსკვლავებს ერტად ვუყუროთ<br />და ერთი რომ ჩამოვარდება სურვილი ჩავიფიქროთ,<br />საბ<br />ხომ იცი მე ღამე მიყვარს<br />და წვიმა<br />და ბეტონი<br />საბ,<br />ვიცი ამქვეყნად არ არსებობს სამოთხე<br />მაგრამ მე ამინც ვეძებ<br />მაინც ვცდილობ გავექცე მარტოობას<br />და მოვრბივარ შენსკენ, საბ<br />გზაში კედლებს ვეჯახები და ვანგრევ<br />და დაღლილი მოვდივარ შენს კარებთან<br />მაგრამ ძალა არ მაქვს რომ გავაღო<br />საბ,<br />შენი გულის ფეთქვა ახლაც მესმის!<br />მე სისულელეები მენატრება<br />რომლებშიც ამდენი სიბრძნე ჩავდეთ<br />ღამე მთვარის შუქზე სასაფლაოზე სიცილი მენატრება<br />აივანზე ტირილი მენატრება<br />ღმერთი მენატრება, საბ<br />ჩემი ხელი მაინც კანკალებს<br />მაგრამ არ მეშინია<br />მთის მწვერვალზე ასვლის არ მეშინია<br />სიმაღლის არ მეშინია<br />ვიცი დამიჭერ<br />ვიცი არ მომცემ წაქცევის უფლებას<br />საბ,<br />ამქვეყნად არავინ არ არსებობს<br />მხოლოდ მე, შენ და ღმერთი<br />საბ,<br />ღმერთსაც ხომ ესმის?!<br />ღმერთიც ხომ ხვდება?!<br />იცი მე ძლიერი გავხვდი<br />იცი აღარ მაწუხებს სუიციდი<br />მე აღარ მეშინია თვალებდახუჭულის დგომა<br />ვიცი როცა გავახელ თვალებს ცუდი არაფერი მოხდება.<br />საბ,<br />ეს ხომ შენ მასწავლე<br />ჩვენთვის ბოროტება არ არსებობს, საბ<br />ამქვეყნად სამნი ვართ მარტო<br />მე, შენ და ღმერთი...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-4185760391724905050?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-43344192483345268072008-11-18T02:24:00.001-08:002008-11-18T03:52:00.221-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SSKZhOGmc-I/AAAAAAAAAC8/uD0gxQGga9M/s1600-h/DSC02244.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269943309977416674" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SSKZhOGmc-I/AAAAAAAAAC8/uD0gxQGga9M/s320/DSC02244.JPG" border="0" /></a><br /><div> </div><div>ჩემი გოჭი...</div><div></div><br /><div>პატარა, სულელი, მაგრამ ისეთი საყვარელი, რომ არ შეიძლება არ გიყვარდეს. ხანდახან მაბრაზებს, ხანდახან მისი მოკვლა მინდა, მაგრამ მიყვარს, ყველანაირი მიყვარს. ჩემი გოჭია. უღიმის ცხოვრებას, მიუხედავად იმისა რომ მასაც სტკივა. ზოგჯერ ჩემი არ ესმის, მაგრამ მაინც მოვყავარ ხასიათზე. და არ შემიძლია იმის თქმა, რომ მეგობარია. არა, უფრო მეტს ნიშნავს ჩემთვის. </div><br /><div></div><div>ვიცი რომ ცუდი წარსული ჰქონდა, ვიცი ახლაც არ იქცევა სწორად, ხანდახან მეც კი მაყენებს ტკივილს, მაგრამ ბოლოს მაინც ხვდება ყველაფერს, და რატომღაც ყოველთვის თავის თავს ადანაშაულებს ყველაფერში. საყვარელი არსება, რომელსაც ვჭირდები, რომელიც მჭირდება.</div><br /><div></div><div>უბრალოდ მიყვარს...</div><br /><div></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-4334419248334526807?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-70332821375935074472008-11-17T05:10:00.000-08:002008-11-17T05:32:16.544-08:00დავიღალე... არა მაგას დაღლილობაც კი არ ჰქვია უკვე... გადავიწვი...<br /><br />დავიღალე ყველაფრით... იმით რომ საკუთ რი თავისთვის დრო არ მრჩება, მით რომ ძილი მენატრება, იმით რომ მეგობრებთანაც ვერ ვწუწუნებ. ისე დავიღალე რომ ბლოგ-ს ვეწუწუნები...<br /><br />მინდა სიმშვიდე, სიწყნარე, მინდა იმის ძალა მქონდეს, რომ ჰაერი ჩავისუნთქო და ვიგრძნო როგორ ჩადის ფილტვებში. მენატრება ის დრო, როცა დილით იღვიძებ და ფიქრობ რა გააკეთო, და არა ისე როგორც ახლა ვარ... ყოველდილას რომ ვიღვიძებ ტირილი მინდება. ცხოვრების მუღამი დამეკარგა, მომწყინდა უაზროდ ცხოვრება... ყოველთვის მეზიზღებოდა დალაგებული ცხოვრება, განრიგი... და ახლა კი...<br /><br />დავიღალე იმით, რომ ჩემი მეგობრებიც კი ვერ მიგებენ. ყველა მოდის და წუწუნებს იმაზე როგორი დაღლილია. მე კი სულ ვიღიმი. ნუთუ რთულია ტვალებშჳ ჩამხედონ და მიხვდნენ რომ მარტოდ დავრჩი, ტკივილი მაწუხებს, ყვირილი მინდა და ხმა დამეკარგა.<br /><br />დავიღალე თამაშით.. ძალა აღარ მაქვს... არაფრის ძალა არ მაქვს...<br /><br />გადავიწვი.... აღარ ვანათებ.... ჩემი თავი მომბეზრდა და სხვაზე რა უნდა ვთქვა...<br /><br />დავიღალე წუწუნით... ბლოგსაც მოვბეზრდი ალბათ.... ეჰ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7033282137593507447?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-2570777970680470052008-11-03T02:43:00.000-08:002008-11-03T03:01:13.242-08:00საიდან დავიწყო... ალბათ პარასკევიდან...<br /><br />მივდიოდით Night Office-ში. ჩავიცვით, გამოვიპრანჭეთ და წავედით. ვიყავით მე, ჩემი და, სალომე და თეა. ვნერვიულობდით იმაზე შეუშვებდნენ თუ არა თეას, მაგრამ ყველაფეი მშვიდათ დამთავრდა. სამწუხაროდ იყო ჰიპ-ჰოპის საღამო. იმდენი რეპი ცხოვრებაში არ მომისმენია, რაც იმ ღამეს. მაგრამ სულ ერთი იყო ჩვენთვის, მთავარი იყო ცეკვა. უცებ გაიჩითა მარშალი თავის შეყვარებულთან ერთად. ეგ უკვე ცალკე თემაა სალაპარაკოთ. ბევრი ვიგიჟეთ, დავლიეთ და სადღაც ოთხის ნახევრისთვის წამოვედით. საბოლოო ჯამში კაი დრო გავატარეთ.<br /><br />გათენდა შაბათი. მე მქონდა "ქალაქურის" მოსაწვევები. თეას ვერ წავიყვანდი, ამიტომ შევთავაზე საშას, რომელმაც თავისი მეგობარიც წამოივანა. სალომეც წამომყვა. საბოლოოდ ხუთნი ვიყავით. ქალაქურში მართლა კაი დრო გავატარეთ, მაგრამ... მე თვითონ გავიფუჭე ხასიათი. საშას ველაპარაკე, მერე მოვბრუნდი და წამოვედი. შუა ბარათაშვილის ხიდზე ვაკომ გამაჩერა. მე ცრემლიანი ვიდექი და არ ვიცოდი რა უნდა მექნა. ძალიან მაგრა გამიტყდა რომ მის წინაზე ვიტირე. თეასთან ავირბინე და ცოტა მომეშვა. სულელი ვარ და ვაღიარებ... მოკლედ კარგი დრო გავატარე, თუ დასასრულს არ გავითვალისწინებთ :)<br /><br />გათენდა კვირა. ხუთისთვის გამოვედი სახლიდან, არ იცოდი სად წავსულიყავი. გარეთ შემხვდა იაკო და ბექა. მითხრეს რომ აპირებდნენ მამადავითზე ასვლას. იდეა მომეწონა. თეაც შემოგვიერთდა და ცავედით. მაღაზიაშიც შევიარეთ, ვიყიდეთ რაღაც საჭმელი და მამადავითის ზემოთ, მთაწმინდის პარკთან გავჩერდით. ასვლას მოვუნდეთ 1 საათი. არადა გვინდოდა ჯოკრის თამაში. ჩვენნაირი ექსტრემალი არამგონია არსებობდეს. იმდენი ვიარეთ და მარტო ერთი პულკა ვითამაშეთ, ისიც ცეცლის შუქზე. კაი დრო გავატარეთ, მერე ჩავედით თავისუფლებაზე, ვნახეთ რამაშკა და საშა. მე და თეა ჩავედით პადზემკაში, ვნახეთ ძველი ნაცნობები. იქ ვიცეკვეთ, ვიმღერეთ, ვიკაიფეთ. ჩემი დებიუტიც შედგა, სოლო ვიმღერე... ყველას მოეწონა, დაჟე საშამ მითხრა რომ ხმა გამიჩნდა. :)<br /><br />მერე სადგაც 10ზე ავედით უჩასთან სახლში, იქ მუდო-ფარტი გავხსენით. თეას და იაკოს ეძინათ, საშა კომპიუტერს თამაშობდა, მე და ბექა ვლაპარაკობდით, უჩა კი დადიოდა აქეთ იქით. ის იყო კაი, რომ ბექა სხვანაირად გავიცანი, უფრო კარგად გავუგე, მივხვდი რომ ისეთი თემები აღელვებს, რაც სხვას არა და მესიამოვნა.<br /><br />პირველისთვის ავედი სახლში. დაღლილი, განადგურებული, მაგრამ მშვენიერ ხასიათზე. ძალიან მომეწონა როგორ გავატარე ეს სამი დღე-ღამე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-257077797068047005?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-20671067094627741842008-10-27T05:56:00.000-07:002008-10-28T02:51:41.846-07:00<div align="justify">დამთავრდა. ყველაფერი დამთავრდა. შენ გინდოდა ეს, ხოლო მე საბოლოოდ დავსვი წერტილი. რატომ? ალბათ საჭირო იყო. ჩვენი ურთიერთობა არაფრის მომტანი არ იყო, ჩვენ თავიდანვე ვიცოდით ეს, მაგრამ რატომღაც არ ვიმჩნევდით, რისკზე წავედით. და საბოლოოდ ორივეს გვეტკინა. მე დასაწყისში მოგაყენე დიდი ტკივილი, შენ კი ბოლოს. ჩვენ ისე არ ვუხდებოდით ერთმანეთს, რომ ხანდახან მეც კი მიკვირდა რატომ ვიყავით ერთად. მაგრამ რა ლამაზი იყო ყველაფერი. ყოველდღე შენი ნახვა, მეგობრების წრეში ჩუმად ყოფნა, ხელის თხოვნა. შენც ისეთი ლამაზი, ნაზი, ყურადღებიანი. მაგრამ სინამდვილეში უხეში და ცივი არსება აღმოჩნდი, რომელიც მე დავტანჯე და რომელმაც მე სამაგიერო გადამიხადა. შენი თვალები, ხმის ტემბრი. როგორ მინდოდა ეს ზღაპარი არ დამთავრებულიყო. მაგრამ შენ კიდევ ერთხელ დამარწმუნე იმაში, რომ უკვე გავიზარდე და აღარ უნდა მჯეროდეს ზღაპრების და სანტა-კლაუსის.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ლამაზი იყო ჩვენი ურთიერთობა... ლამაზი იყო ჩვენი გრძნობა.. ლამაზი იყო ჩვენი გაგება... და... The end... უბრალოდ end, ყველანაირი happy-ს გარეშე. დიდიხანია მივხვდი რომ არ არსებობს კარგი დასასრული...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">დამთავრდა ყველაფერი. შენ წახვედი და ჩემი ჩვევაც აითვისე, უკან აღარ იხედები. განვიცდი შენს დაკარგვას, მაგრამ მე ამასაც ავიტან. მე ყველაფერს ავიტან. აღარ მომიწევს ღამე ტირილი, დღისით ნერვიულობა და შენი ხმის გაგონაზე კანკალი. მე დაგივიწყებ. მე შევძლებ ამას. მე აღარ მოგცემ შენ თავს იმის უფლებას, რომ ტკივილი მომაყენო. არც საკუთარ თავს არ მივცემ ამის საშუალებას. მე ვსვავ წერტილს. მე ვშლი ახალ ფურცელს ჩემი ცხოვრების წიგნში, მე ვიწყებ ყველაფერს თავიდან... უკვე შენს გარეშე. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">მე შევძლებ ღამე მშვიდად დავიძინო და აღარ დავთვალო ვარსკვლავები. შევძლებ სახეში შემოგხედო და არ ავტირდე. მე შევძლებ შენს დავიწყებას. მე დაგივიწყებ....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-2067106709462774184?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-70354790244603109902008-10-22T01:52:00.000-07:002008-10-22T01:56:59.439-07:00ძალიან მიყვარს წვიმა... ყოველთვის კაი ხასიათზე ვარ და მინდა რამე სისულელების კეთება, მინდება ბავშვობა... მიყვარს წვიმა.... იმიტომ რომ შენ თავს არ მახსენებს.... წვიმა შენთან არ ასოცირდება... ალბათ მაგიტომ ვგიჟდები ამ ბუნევრივ მოვლენაზე.... მე ვხვდები უფრო თავისუფალი... შენგან... ტკივილისგან... საკუთარი ფიქრებისგან....<br /><br />წვიმს... ნეტავ სულ იწვიმოს, გაუჩერებლად.... არ შეიძლება? ვის უნდა დავურეკო რომ წვიმა არ გაჩერდეს?<br /><br />მიყვარს წვიმა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7035479024460310990?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-2844921625946643512008-10-15T02:31:00.000-07:002008-10-15T02:41:30.722-07:00<div><div><div><div>14 ოქტომბერი... დასვენების დღე... ვფიქრობდით რა გვექნა და სად წავსულიყავით... პირველ რიგში იყო აზრი რომ მცხეთაში ავსულიყავით, მაგრამ გადავიფიქრეთ. ბოლოს მე, თეა, საშა და უჩა ავაგროვეთ ფული (7 ლარი!!!) და წავედით მეიდანის მიმართულებით. თან გვქონდა ერთი ბოთლი მარტინი. ვიყიდეთ პური და კალბასი (დანა არ გვქონდა!!!) და ავედით სადღაც მთაზე. ვჩამეთ, დავლიეთ მარტინი, რომელიც წვენივით წავიდა. მერე გავმართეთ ფოთოსესია, ერთმანეთს ვუღებდით, ვერთობოდით. ყველაზე მაგარი იყო ის, რომ მთელი თბილისი ხელის გულზე ჩანდა. ძალიან ლამაზი იყო. მთაზე ვიყავით ცოტა ხანი მერე ჩავედით აბანოებთან. საკმაოდ ბევრი ვიგიჟეთ. მერე დავიშალეთ.</div><br /><div>მომეწონა როგორ გავატარე ეს დღე. ვიყავით ცოტანი, ბევრი არ დაგვილევია, მაგრამ მაინც კარგად გავერთეთ. რასაც ქვია დავისვენე. მივხვდი რომ კარგი განწყობისთვის არ არის საჭირო გიჟობა. მშვიდად და წყნარად, მარა სასიამოვნოდ ჩაიარა 14 ოქტომბერმა.</div><br /><br /><div></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6DB4tXtI/AAAAAAAAACc/z099FkPox74/s1600-h/Image007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257312701233585874" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6DB4tXtI/AAAAAAAAACc/z099FkPox74/s320/Image007.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6RPE5zTI/AAAAAAAAACk/FvRwfG2KmjE/s1600-h/SP_A5554.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257312945292561714" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6RPE5zTI/AAAAAAAAACk/FvRwfG2KmjE/s320/SP_A5554.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6cjZ5h9I/AAAAAAAAACs/Q6ouiVkoRJo/s1600-h/SP_A5559.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257313139727894482" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6cjZ5h9I/AAAAAAAAACs/Q6ouiVkoRJo/s320/SP_A5559.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6nQUXaRI/AAAAAAAAAC0/Nzz37_F6gn8/s1600-h/Image043.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257313323582974226" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SPW6nQUXaRI/AAAAAAAAAC0/Nzz37_F6gn8/s320/Image043.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-284492162594664351?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-70122508022784685612008-10-07T04:50:00.000-07:002008-10-07T04:58:39.285-07:00<div align="justify">ნეტავ სად არის ქვეყანა სადაც დრო გაჩერებულია და მუდამ ზაფხულია... მანდ მინდა ვიცხოვრო. მზე მომეფერება, თბილი ჰაერი დამამშვიდეს. სად არის?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">მთელი წელი რომ ცხელოდეს, საღამოობით ოდნავ გრილოდეს და ყველა გაღიმებული იცხოვროს?! ვერ ვპოულობ, არადა ვიცი არსებობს, სადგაც მთებს იქით ჰორიზონტთან ახლოს. იქ სადაც სილამაზე ცხოვრობს. ეს ხომ ნაზი არსებაა და სიცოცხლისთვის მზე სჭირდება. სილამაზე დილაობით გამოდის ალბათ ოკეანის სანაპიროზე, ბანაობს თბილ წყალში, იცმევს ვარდისფერ ოცნებებს და... და... სილამაზის სილამაზე მთელ ქვეყანას გვყოფნის რომ ცხოვრება გავაფერადოთ... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">მინდა როგორმე მივწვდე ჰორიზონტს და მოვხვდე იმ ყვეყანაში...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7012250802278468561?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-31407419174765569022008-10-03T04:09:00.000-07:002008-10-03T04:10:50.995-07:00* * *<br />- Отдать тебе любовь?<br />- Отдай!<br />- Она в грязи...<br />- Отдай в грязи!..<br />- Я погадать хочу...<br />- Гадай.<br />- Еще хочу спросить...<br />- Спроси!..<br />- Допустим, постучусь...<br />- Впущу!<br />- Допустим, позову...<br />- Пойду!<br />- А если там беда?<br />- В беду!<br />- А если обману?<br />- Прощу!<br />- "Спой!"- прикажу тебе..<br />- Спою!<br />- Запри для друга дверь...<br />- Запру!<br />- Скажу тебе: убей!..<br />- Убью!<br />- Скажу тебе: умри!..<br />- Умру!<br />- А если захлебнусь?<br />- Спасу!<br />- А если будет боль?<br />- Стерплю!<br />- А если вдруг - стена?<br />- Снесу!<br />- А если - узел?<br />- Разрублю!<br />- А если сто узлов?<br />- И сто!..<br />- Любовь тебе отдать?<br />- Любовь!..<br />- Не будет этого!<br />- За что?!<br />- За то, что<br /> не люблю рабов.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-3140741917476556902?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-53881442329660504042008-09-30T03:11:00.000-07:002008-09-30T03:28:37.206-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SOH7bPgA7AI/AAAAAAAAACU/KIBrvVFLsYo/s1600-h/2iphone.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251755085926558722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SOH7bPgA7AI/AAAAAAAAACU/KIBrvVFLsYo/s320/2iphone.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />მინდა ეს ტელეფონი და რა ვქნა.... ვინმეს არ უნდა მაჩუქოს.... ძალიან მინდა.... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5388144232966050404?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-71549434794994857002008-09-26T07:20:00.001-07:002008-09-26T07:26:39.189-07:00არ მახსოვს ვისი დაწერილია, მაგრამ ძალიან მომწონს.... მართლაც რომ შიზოფრენია... კარგია ძალიან....<br /><br /><br /><br /><br />შიზოფრენია<br />დაიბადე.<br />შენ არასოდეს ყოფილხარ ლამაზი, უბრალოდ სილამაზე გიყვარდა.<br />შენ არ ქმნიდი მუსიკას, უბრალოდ მუსიკის ფასი იცოდი.<br />შენ არ შეგეძლო ლამაზი სიტყვებით ლაპარაკი, უბრალოდ ლამაზი თვალები გქონდა.<br />ბევრს კითხულობდი, თუმცა წერა არასოდეს გიცდია.<br />არ ცხოვრობდი წესებით, თუმცა წესი არასოდეს დაგირღვევია.<br />არ გიხაროდა სხვისი ბედნიერება, თუმცა შური ამისთვის არასოდეს დაგირქმევია.<br />მიყვებოდი გზას, რომელზეც არც ერთი ნაბიჯი არ ყოფილა შენი.<br />ამბობდი სიტყვებს, რომლებიც არასოდეს გაგიგონია.<br />შენ თამაშობდი, თუმცა თოჯინებით - არა.<br />შენ უსმენდი, თუმცა არ გესმოდა.<br />შენ ფიქრობდი, მაგრამ არავისთვის მოგიყოლია.<br />შენ იყავი ისეთი, როგორიც ყველა, თუმცა არავინ ყოფილა შენნაირი.<br />შენ გიყვარდა, თუმცა არ იცოდი რა იყო სიყვარული.<br />შენ პოულობდი იმას, რაც არასოდეს გიძებნია.<br />ცოცხლობდი, მაგრამ არ გიცხოვრია.<br />პლასტელინისგან ძერწავდი სახეებს და ლამაზ სახელებს არქმევდი.<br />იპარავდი გრძნობებს, რომლებიც თავიდანვე შენი უნდა ყოფილიყო.<br />ლაპარაკობდი, თუმცა არაფერს ამბობდი.<br />დგამდი ნაბიჯებს, მაგრამ არსად არ მიდიოდი.<br />უყურებდი, თუმცა არაფერი დაგინახავს.<br />სუნთქავდი.<br />გეძინა.<br />ცხოვრობდი?<br />მიდიოდი, მაგრამ არა წინ.<br />თამაშობდი ქვიშაში, თუმცა არასოდეს ყოფილოხარ ბავშვი.<br />კარგავდი იმას, რაც არასოდეს გქონია.<br />გერქვა სახელი, რომელიც შენთვის არავის დაუძახია.<br />გიყვარდა ვარსკვლავების ყურება, მაგრამ არასოდეს დაგითვლია ისინი.<br />ძლიერი იყავი, თუმცა არაფრის ძალა არ გქონდა.<br />გესმოდა, მაგრამ ყრუ იყავი.ხედავდი, მაგრამ ბრმა იყავი.<br />ლაპარაკობდი, მაგრამ მუნჯი იყავი.<br />ქვიშაში ნაფეხურებს შლიდი, რომ არავის ეპოვნე.<br />შენი თოვლის ანგელოზი არასოდეს ყოფილა სრულყოფილი.<br />ეძებდი.<br />ნანობდი.<br />ფიქრობდი.<br />ხედავდი ორ ფერში, მაგრამ შენი საყვარელი ფერი წითელი იყო.<br />მიდიოდი იქ, სადაც არავინ გელოდა.<br />იმას ეძებდი, ვინც არ არსებობდა. იპოვნედა რა?<br />დაგკარგე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7154943479499485700?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-50255072852329489472008-09-26T07:20:00.000-07:002008-09-30T06:55:19.033-07:00საღამოა... გაღეთ შუქები ანთია.... ლამაზია... მომწონს სილამაზე.. ბუნებრივი სილამაზე.... მარა სამწუხაროდ ადამიანი არ აკვირდება რა ხდება მის ირგვლის... რატომ არავის არ ელაპარაკება ხეებს??? ფოთლებს, ყვევილებს??? ჰმ....<br /><br />ლამაზია ბუნება... და ჩვენ არ ვაფასებთ მას...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5025507285232948947?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-7503743238945872762008-09-22T04:43:00.000-07:002008-09-26T07:15:53.384-07:00<p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SNeF24XaBsI/AAAAAAAAACM/gUn0ib9AXE4/s1600-h/23e528fdcdf6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248811068613592770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SNeF24XaBsI/AAAAAAAAACM/gUn0ib9AXE4/s320/23e528fdcdf6.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />გუშინ იყო ვარდისფერი ავტობუსის პოეტების საღამო... ვიყავით მთაწმინდაზე, იქიდან თბილისი ისეთი ლამაზი ჩანს... რო ჩამობნელდა სანთლები ავანთეთ და ბიჭები სანთლის შუქზე კითხულობდნენ ლექსებს... <a href="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SNeFnSAAarI/AAAAAAAAACE/wzCLjrX9JBE/s1600-h/Image016.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248810800616860338" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_52G0xgzKQao/SNeFnSAAarI/AAAAAAAAACE/wzCLjrX9JBE/s320/Image016.jpg" border="0" /></a>ძალიან ლამაზი იყო... არა მარტო შესახედავად... სულიერადაც... სამწუხაროდ იორიკი არ იყო, შოთა კი არ კითხულობდა ლექსებს... ალექსა ხუმრობდა...<br /><br />ხვიარა... აი ვინც მიყვარს ძალიან მაგრად... ხვიარა... რაღაცნაირი ადამიანია.. ან ადამიანია რო საერთოდ? ხანდახან მგონია რომ ციდან ჩამოსული ანგელოზია...<br /><br />მაგარი კმაყოფილი დავრჩი გუშინდელი დღით.... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-750374323894587276?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-78708718399651277952008-09-19T05:25:00.001-07:002008-09-25T05:41:52.941-07:00იცი რისი მეშინია? შენი დაკარგვის, მარტოდ დარჩენის. მეშინია, რომ ხვალ დილით გავიღვიძებ და ვერ გნახავ...<br /><br />მეშინია როცა გავიხედები გარეთ, მივხვდები, რომ თურმე შემოდგომა დადგა, აცივდა და გააცივა შენი გრძნობები, უბრალოდ აიღო და ჯერ კიდევ თბილ ქარს გაატანა. გარეთ შემოდგომაა და ყვითელი ბუნება. ყვითელი ხომ შენი საყვარელი ფერია. მეც შემიყვარდა, აუტანელ შემოდგომასაც გადავაგორებ, თუ ვივლი შენთან ხელჩაკიდებული...<br /><br />მეშინია ქუჩაში შემთხვევით შეგხვდე და თვალებში სიცივე ამოვიკითხო. სიცივის მეშინია. გეცინებოდა ხოლმე, როცა ზაფხულში დარეკვისას გეუბნებოდი ხოლმე "მცივა". ნუთუ მართლა ვერ ხვდებოდი, რომ მარტოობის სიცივე იყო?.. მე ხომ არც მზე, არც ცეცხლი არ მათბბს, მხოლოდ შენი მზერა...<br /><br />მეშინია მოვა დრო და ვეღარ ვიფრენთ უმანკო ცაში, სადაც ყველა ჩვენი ოცნება რეალობად იქცეოდა. გახსოვს მთვარეს რომ მივუახლოვდით, გახსოვს მზე გვეფერებოდა და იწვებოდა ჩვენ დანახვაზე...<br /><br />მეშინია... ხედავ რა მშიშარა ვარ, ხედავ პატარა ბავშვივით ვდგავარ კუთხეში, ხელებით ვმალავ სახეს, რათა ცრემლი არ დაგანახო. "შენ ძლიერი უნდა იყო"- უკვე მერამდენედ მიმეორებ. გპირდები ვიქნები, ოღონდ შენს გვერდით.<br /><br />კარგი?<br /><br />და მეშინია პასუხის გაგება....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-7870871839965127795?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-56900670770103579842008-09-19T05:25:00.000-07:002008-09-25T06:03:58.626-07:00ვნახე... შემთხვევით... საერთო ნაცნობების წრეში, რომლებმაც არც იცოდნენ ჩვენზე... შეიცვალა, დიდად არა, მაგრამ ვგრძნობ რომ შეიცვალა... მაგრამ იგივენაირად იქცეოდა, თითქოს ურთიერთობა არ მომკვდარა.. იგივე გამოხედვა, ლაპარაკის მანერა, გაჩუმება, როცა ვინმე გვიახლოვდებოდა... არ ვგრძნობდი ტკივილს, არა... მე ისევ ბედნიერი ვიყავი...<br /><br />მერე რა რომ აღარ არის ჩემი, ის ხომ ჩემს გვერდით იყო, მიყურებდა... მერე რა რომ ჩემზე არ ფიქრობს, ხომ მიყურებდა და, ალბათ, იმასაც გაახსენდა ორი თვე... ალბათ... რა რთულია როცა გინდა რაღაცა და ხვდები რომ ვერ მიაღწევ მაგას... როგორც ვარსკვლავი, რომელიც გინდა დაიჭირო... უყურებ და ახლოს არის, მაგრამ როცა ფეხების წვერებზეც დგები მაინც ვერ წვდები... და გული გწყდება რომ ვერ დაიჭირე... მასე ვარ და არ ვიცი გამოსავალი სად ვნახო... ვიცი სადაც არის- მასშია, მის სხეულში, თვალებში, სუნთქვაში... მაგრამ ის ჩემი არ არის და არასოდეს არ იქნება....<br /><br />მინდა ზაფხული... მინდა წასვლა, რომ დავისვენო, ტვინი დავასვენო და აღარ მომინდეს წარსულში დაბრუნება.. დავიწყება არ მინდა, უბრალოდ მინდა დავკარგო სურვილი... ყველაფრის სურვილი...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5690067077010357984?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-83225693982088989862008-09-15T05:55:00.000-07:002008-09-16T05:00:43.432-07:00ფრთები მინდა...<br /><br />ვეღარ დავფრინავ... მომაჭრეს, და ახალი არ მეზრდება... რატომ არ მაქვს რეგენერაციის თვისება... მინდა ახლი ფრთები, მინდა ვიყო თავისუფალი... რთულია იცხოვრო დედამიწაზე და უფრო რთულია დაკარგო მაღლა აფრენის საშუალება...<br /><br />ფრთები მინდა..<br /><br />მასესხეთ ფრთები, პატარა პეპლის ფრთები... მინდა ცაში.. იქ სადაც მე გავექცევი მიწას, ჩრდილებს, სახეებს. მინდა ვისხოვრო ჰორიზონტის იქით, რომ მარტო მე ვიცოდე ჰაერის შემადგენლობა და ფრენის ფასი.<br /><br />ფრთები მინდა...<br /><br />გავფრინდე, გავექცე საკუთარ თავს, ვიცხოვრო პეპლებთან და წვიმასთან. მთვარე ზღაპრებს წამიკითხავს ხოლმე, ვარსკვლავები დამაძინებენ და მე დავმშვიდდები. თავისუფლება მინდა... სულის თავისუფლება, რომ აღარ მეშინოდეს მარტოობის... აღარ მეშინოდეს გრძნობის, აღარ მეშინოდეს საკუთარი ჩრდილის.<br /><br />ფრთები მინდა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-8322569398208898986?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-81733361463563678342008-09-15T05:42:00.000-07:002008-09-15T05:44:52.529-07:00მტკივა. სადღაც შიგნით... გული არა... ნეტავ სული სად არის ჩემ სხეულში? ის მტკივა... უცებ ამტკივდა, დაიწყო ფეხების თითებიდან, ავიდან ტვინამდე, მაგრამ არ გავიდა, არამედ დაიმალა სადღაც შიგნით, სადაც ვერავინ ვერ შემიძვრება და ვერ ამოიღებს მას... მტკივა...<br /><br />რატომ არ შეიძლება გავითიშო და დავივიწყო ტკივილი? იმ ორი თვის დავიწყება არ მინდა, ის იყო ზღაპარი, მაგრამ ტკივილი... მანადგურებს... მკლავს... მაშტერებს... მახსენებს... ვცდილობ დავივიწყო, ჩავმარხო მოგონებები, მაგრამ არ გამომოდის, ყველაფერი ამ ტკივილს მახსენებს...<br /><br />მართლა სული სად არის? ვიმკურნალედი იმ ორგანოს, რომ აღარ შემაწუხოს და ამოვისუნთქო... მტკივა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-8173336146356367834?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3842903329373630636.post-50455505538112007272008-09-15T01:39:00.000-07:002008-09-15T01:41:04.705-07:00რატომღაც არ მიყვარს ორშაბათი... არადა თითქოს არაფრით არ განსხვავდება სხვა დღეებისგან, მაგრამ ჩვენ ვერ ვუგებთ ერთმანეთს... ვერ ვნახეთ ვერაფერი საერთო...<br /><br />ბლოგიც გავხსენი....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3842903329373630636-5045550553811200727?l=morine-blackrat.blogspot.com' alt='' /></div>MoRiNehttp://www.blogger.com/profile/05931598508345965441noreply@blogger.com0